ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ အစည္းအေဝးႀကီးမွာ ေခြးဝဲစားဝင္မယ္ႀကံလုိ႔ အသည္းအသန္ ေမာင္းထုတ္ လုိက္ရတယ္ ဆုိပဲ။
ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ။ ႏုိင္ငံကုိယ္စားျပဳ ပုဂၢဳိလ္ေတြရဲ႕အစည္းအေဝးပါ ဆုိေနမွပဲ၊ ဝဲစားေတြက ဝင္ထုိင္မယ္ႀကံလုိ႔ အနံ႔မခံႏုိင္တဲ့ သူေတြက ကန္႔ကြက္လုိက္ရတယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ အျပင္မွာ ငုတ္တုတ္ကေလးထုိင္၊ ကုိယ့္ဝမ္းကုိယ္မႏုိင္တဲ့ ဂုတ္က်ားမႈိင္ မႈိင္ၾကရေတာ့တယ္တဲ့။ က်ဳပ္တုိ႔သာဆုိရင္ေတာ့ ရွက္လုိ႔ ကုိယ့္မ်က္ႏွာကုိယ္ ဘယ္သြားထားရမွန္းေတာင္ သိမွာမဟုတ္ေတာ့ ဘူး။ အင္းေလ---ဘယ္တုံးကမွ အရွက္ရွိခဲ့ၾကတာမွ မဟုတ္တာ။ “အေရးမပါ လက္မွတ္ကမၻာ”တုိ႔၊ “ခြက္ေပ်ာက္ခဲ့တယ္ ၂၀၁၀” တုိ႔ စတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ကျပေနက် ဆုိေတာ့လည္း ရွက္ေၾကာက ကုန္ေနေလာက္ၿပီမဟုတ္လား။
လူထုအေျချပဳအဖြဲ႕အစည္းေတြတဲ့။ က်န္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြေတာ့မသိဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔ႏုိင္ငံအတြက္ေတာ့ အဲဒီ ထုိင္းႏုိင္ငံ ေရာက္အဖြဲ႕ဟာ ဘယ္လူထု၊ဘယ္လူငယ္ထုကုိမွကုိယ္စားမျပဳဘူးဗ်။ ႏွစ္ေယာက္တစ္ပုိင္္းနဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတဲ႔ အစုိးရဆန္႔က်င္ေရးအဖြဲ႕ေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါကုိမွ မသိတဲ့ ထုိင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဆုိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ဟာ ငတုံး(idiot) ျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ မဟုတ္ရင္ လူယုတ္မာ(wicked person)ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ။ အဲဒီသတၱဝါေတြဟာ အေလနေတာ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ေတြမွန္း က်ဳပ္တုိ႔ႏုိင္ငံထဲမွာ ကေလးကအစ သိတယ္။ ဒီ ထုိင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဆုိတဲ့ ငနာက မစင္တုံး ေရႊကြပ္သလုိ တန္ဖုိးသင့္ တန္းျမႇင့္ေနေလေတာ့ ဒင္းကမမႈေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံး က်က္သေရတုံးတယ္။ အေဝးက အေမႊးဗလပြနဲ႕ေကာင္ေတြ မသိတာထားပါေတာ့။ က်ဳပ္ေျမး ေသးေပါက္သေလာက္ အကြာအေဝးမွာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ခုက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ဒီလုိ လူ႕အေလနေတာေတြကုိ ေသခ်ာမေစာေၾကာပဲ ေလေၾကာဖြင့္တာ ၁၀ မိနစ္ၾကာ ဆုိေတာ့ ဒင္းက ဘာသေဘာလည္း၊ ေတြးမိေတာ့တယ္။ က်ဳပ္ေျပာၿပီးခဲ့သလုိ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ က်ဳပ္အပါအဝင္ ဘယ္ျပည္သူမွမသိၾကတဲ့ ကုိယ္စားလွယ္ဆုိတာကုိ ဒီလုိ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အဆင့္ရွိတဲ့သူက မဆင္မျခင္ ထြက္ေတြ႕တယ္ ဆုိေတာ့ တကယ္ပဲ ႐ုိးအတာလား။ ျမန္မာအစုိးရကုိ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ ခနဲ႔တာလား၊ စဥ္းစားစရာျဖစ္ကုန္တယ္ဗ်ာ။ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူႀကီးေတြကေတာ့ ႏွစ္ႏုိင္ငံခ်စ္ၾကည္ေရး ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဒီကိစၥကုိ ႏွာေစးေပးႏုိ္င္ၾကေပမယ့္ က်ဳပ္တုိ႔ကေတာ့ ဘာမ်က္ႏွာမွ ေထာက္စရာမရွိဘူး။ မေၾကနပ္ဘူး။ ခင္ဥမၼာဟာ လူထုကုိယ္စားလွယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဘယ္အေထာက္အထားနဲ႔ယုံစားတာလည္းဗ်။ ဘယ္တုံးက ျပည္သူေတြက သူ႔ကုိ ကုိယ္စားလွယ္ခန္႔လုိက္ပါလိမ့္ ဆုိၿပီး Memory ေႏႊးရတာ ေအာင္ဘု ေခၽြးမ်ားေတာင္ျပန္ခ်င္လာတယ္။ ေခၽြးျပန္ဆုိ ေခြးအန္ဖတ္ထက္ေတာင္မွ ရြံစရာေကာင္းေနတာကုိး။ ေတြ႔ရတဲ့ အေျဖက memory no ေတေလၾကမ္းပုိးမတဲ့။
ဒီလုိေၾကးဆုိ က်ဳပ္လည္း ထြက္လာခဲ့မယ္ ခ်ာခ်ီဝဲ႔ေရ။ က်ဳပ္ေျပာခ်င္တာေတြ လာေျပာမယ္ဗ်ာ။ ဒင္းတုိ႔ေျပာတာနဲ႔ေတာ့ မတူႏုိင္ဘူးေပါ့။ တကယ့္ကုိ က်ဳပ္တုိ႔ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္တြင္းျဖစ္ေတြမုိ႔ ခ်ာခ်ီဝဲ့တစ္ေယာက္ မ်က္ရည္နဲ႔ေငါက္ေတာက္ ေနာင္တကမၻာ ေရာက္သြားမယ္။
တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ။ ထုိင္းလုိ႔ အမည္ေျပာင္းထားတဲ့ ယုိးဒယားေတြဟာ မ႐ုိးမသားလုပ္ခဲ့ၾကတာ ရာဇဝင္ခ်ီ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဘယ္တုံးကမွ က်ဳပ္တုိ႔ျမန္မာေတြအတြက္ ေစတနာမစြက္ခဲ့တဲ့ သူေတြမုိ႔ ျမင္ေနက်မစင္ပုံ အေပမခံ႐ုံမုိ႔ ခုန္လုိ႔ေက်ာ္သလုိ သေဘာထားရင္လည္း ရနုိင္တာေပါ့။ ခ်ာခ်ီဝဲ့ခမ်ာ ျမန္မာအစုိးရဆန္႔က်င္သူေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလး႐ႈပ္မွပဲ အေမရိကန္ မွတ္တမ္းေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္မွာ ပါခြင့္ရႏုိင္မွာမုိ႔လား------ဒါေတာ့လည္း မသိႏုိင္ဘူးေပါ့။
ေနာက္တစ္ေယာက္ VOAက ခင္စုိးဝင္း၊ ထမင္းအစား ေပါင္မုန္႔နဲ႔အသား မစားစဖူးအစားက်ဴးးသြားလုိ႔ ဦးေနွာက္ထူးျခား ကုိး႐ုိးကားယား ျဖစ္သြားပုံပဲ။ စားေနမွ မက်ပဲကုိး၊ အဲဒီ လူမေလး ေခြးမခန္႔ လူ႕ကန္႔လန္႔ေတြေၾကာင့္ ခ်ာခ်ီဝဲ့တုိ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံ ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ရတယ္တဲ့။ ေကာင္းလုိက္တဲ့ အေတြးအေခၚ၊ အေၾကာ္သည္နီးနီးပဲဗ်ာ။ သူ႔ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ေလး နာရွာတာ၊ သနားစရာေတာင္ေကာင္းေနၿပီ။ ထုိင္းနဲ႔အေမရိကန္ေပါင္းမွေတာ့ မေထာင္းတာဘူး ေက်ာင္းအစ္မေရ၊ ခ်ဳိနဲ႔သားေရဘဝ ေထာင္းလေမာင္းထသြားမယ္ဗ်။ ကဲ---စဥ္းစားၾကည့္ၾကရေအာင္။ သူေျပာသလုိ လူအုပ္စု ငုတ္တုတ္ထုိင္ ေမ်ာက္မႈိင္မႈိင္ျပ႐ုံနဲ႔ အစုိးရအဖြဲ႕ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိး ဆုိေတာ့လည္း ဟုတ္ႏုိင္တာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ သုဝဏၰဘူမိေလဆိပ္မွာေလာက္ လူစုမိမွ ထုိင္းက ဖင္ၾကြမွာဗ်။ ဒီထက္နည္းတဲ့ လူအုပ္နဲ႔ေတာ့ ခ်ာခ်ီဝဲ႔လည္း မႏြဲ႕ေသးဘူး။ စိတ္မပူနဲ႔၊ ပူရမွာက အေမႊးျဖဴနဲ႔စပ္က်မယ့္ ဒင္းရဲ႕ဗုိက္ဗ်။ လာေသး၊ “အာဆီယံအသင္းႀကီး ဟာ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ သံတမန္ေတြအတြက္ပဲ ဖြဲ႕စည္းထားတာမဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူလူထုပါဝင္ဖုိ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာ”တဲ့။ သိဒယ္----သိဒယ္၊ “Asean Charter for Asean People” ဆုိတာကုိလည္း သိဒယ္။ မသိတာက People ဆုိတာရဲ႕ definition ပဲ။ အဲဒီ အစည္းအေဝးနားေရာက္ေနတဲ့ ခ်ဳိက်ဳိးနားရြက္ပဲ့ ေစာင္းရြဲ႕ေနတဲ့သတၱဝါေတြကုိ People ေခၚသလား၊ က်ဳပ္တုိ႔အပါအဝင္ ဒီျမန္မာနုိင္ငံတြင္းက ျပည္သူ ၅၅ သန္းေက်ာ္ကုိ People ေခၚသလား။
ၿပီးေတာ့လာျပန္ေသး။ ျမန္မာကုိယ္စားလွယ္ ခင္ဥမၼာတဲ့။ ျမတ္စြာဘုရား၊ Christian ေတြကေတာ့ Oh! my God! ေပါ့။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ။ တစ္ခါမွလည္း မၾကားဖူးပါလား။ ဘယ္သူက သူ႔ကုိ္ ခန္႔လုိက္ပါလိမ့္။ သူ႔ခမ်ာ ခန္းမအျပင္ဘက္ေခြးကတက္ကေန ခ်ာခ်ီဝဲ့နဲ႔ မေတြ႔ရမခ်င္း ေျခကေလးဆင္း မိန္းမပ်င္းဇာတ္ခင္းလုိ႔ေပါ့ေလ။ အရွက္နည္းလုိက္တဲ့ အမ်ဳိး။ ဒါမ်ဳိး က်ဳပ္တုိ႔ လူပ်ဳိဘဝ ႏုစဥ္တုံးက ေနရာတစ္ခုမွာ ေတြ႔ခဲ့ဖူးသလုိလုိ။ ဘယ္သူေတြဘာပဲေျပာေျပာ၊ က်ဳပ္တုိ႔ကေတာ့ လူထုလူတန္းစားအလႊာေပါင္းစုံကုိယ္စားလွယ္ေတြက (Asean ဆုိင္ရာ အေမရိကန္ သံအမတ္ Scot Marciel ေျပာတာကေတာ့ လူအမ်ားစုမပါဝင္ပဲနဲ႔တဲ့)၊ ၁၄ ႏွစ္အခ်ိန္ယူလုိ႔၊ ဧက ၁၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့ ညီလာခံအဝန္း အဝုိင္းအတြင္းမွာ ဧည့္သည္ေပါင္းစုံကုိဖိတ္ၾကားရင္း၊ ေန႔စဥ္သတင္းလႊာေတြထုတ္ရင္း ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ (Scot Marciel ေျပာတာကေတာ့ လွ်ဳိ႕ဝွက္ေရးဆြဲတယ္တဲ့) ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကုိပဲ ႀကဳိက္တယ္။ လက္တစ္ဆုပ္စာ ျပႆနာ သတၱဝါေတြကုိ ဂ႐ုစုိက္စရာမလုိ တုိင္းျပည္ကုိပဲ ခ်စ္တယ္။ ေသခ်ာေရရာတဲ့ ၂၀၁၀ ကုိ ေစာင့္ႀကဳိတယ္။
အဲဒီေတာ့ ေခြးဝဲစားသာသာ က်က္သေရမဲ့ သတၱဝါေတြအတြက္ ခ်ာခ်ီဝဲ႔ ဦးစီးလုိ႔ Asean Summit for Idiot and Insane Person တစ္မ်ဳိးႀကံလုိ႔ က်င္းပေပးဖုိ႔သာ က်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာက တုိက္္တြန္းလုိက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။
ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ။ ႏုိင္ငံကုိယ္စားျပဳ ပုဂၢဳိလ္ေတြရဲ႕အစည္းအေဝးပါ ဆုိေနမွပဲ၊ ဝဲစားေတြက ဝင္ထုိင္မယ္ႀကံလုိ႔ အနံ႔မခံႏုိင္တဲ့ သူေတြက ကန္႔ကြက္လုိက္ရတယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ အျပင္မွာ ငုတ္တုတ္ကေလးထုိင္၊ ကုိယ့္ဝမ္းကုိယ္မႏုိင္တဲ့ ဂုတ္က်ားမႈိင္ မႈိင္ၾကရေတာ့တယ္တဲ့။ က်ဳပ္တုိ႔သာဆုိရင္ေတာ့ ရွက္လုိ႔ ကုိယ့္မ်က္ႏွာကုိယ္ ဘယ္သြားထားရမွန္းေတာင္ သိမွာမဟုတ္ေတာ့ ဘူး။ အင္းေလ---ဘယ္တုံးကမွ အရွက္ရွိခဲ့ၾကတာမွ မဟုတ္တာ။ “အေရးမပါ လက္မွတ္ကမၻာ”တုိ႔၊ “ခြက္ေပ်ာက္ခဲ့တယ္ ၂၀၁၀” တုိ႔ စတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ကျပေနက် ဆုိေတာ့လည္း ရွက္ေၾကာက ကုန္ေနေလာက္ၿပီမဟုတ္လား။
လူထုအေျချပဳအဖြဲ႕အစည္းေတြတဲ့။ က်န္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြေတာ့မသိဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔ႏုိင္ငံအတြက္ေတာ့ အဲဒီ ထုိင္းႏုိင္ငံ ေရာက္အဖြဲ႕ဟာ ဘယ္လူထု၊ဘယ္လူငယ္ထုကုိမွကုိယ္စားမျပဳဘူးဗ်။ ႏွစ္ေယာက္တစ္ပုိင္္းနဲ႕ဖြဲ႕စည္းထားတဲ႔ အစုိးရဆန္႔က်င္ေရးအဖြဲ႕ေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါကုိမွ မသိတဲ့ ထုိင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဆုိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ဟာ ငတုံး(idiot) ျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ မဟုတ္ရင္ လူယုတ္မာ(wicked person)ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ။ အဲဒီသတၱဝါေတြဟာ အေလနေတာ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ေတြမွန္း က်ဳပ္တုိ႔ႏုိင္ငံထဲမွာ ကေလးကအစ သိတယ္။ ဒီ ထုိင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဆုိတဲ့ ငနာက မစင္တုံး ေရႊကြပ္သလုိ တန္ဖုိးသင့္ တန္းျမႇင့္ေနေလေတာ့ ဒင္းကမမႈေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံး က်က္သေရတုံးတယ္။ အေဝးက အေမႊးဗလပြနဲ႕ေကာင္ေတြ မသိတာထားပါေတာ့။ က်ဳပ္ေျမး ေသးေပါက္သေလာက္ အကြာအေဝးမွာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ခုက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ဒီလုိ လူ႕အေလနေတာေတြကုိ ေသခ်ာမေစာေၾကာပဲ ေလေၾကာဖြင့္တာ ၁၀ မိနစ္ၾကာ ဆုိေတာ့ ဒင္းက ဘာသေဘာလည္း၊ ေတြးမိေတာ့တယ္။ က်ဳပ္ေျပာၿပီးခဲ့သလုိ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ က်ဳပ္အပါအဝင္ ဘယ္ျပည္သူမွမသိၾကတဲ့ ကုိယ္စားလွယ္ဆုိတာကုိ ဒီလုိ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အဆင့္ရွိတဲ့သူက မဆင္မျခင္ ထြက္ေတြ႕တယ္ ဆုိေတာ့ တကယ္ပဲ ႐ုိးအတာလား။ ျမန္မာအစုိးရကုိ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ ခနဲ႔တာလား၊ စဥ္းစားစရာျဖစ္ကုန္တယ္ဗ်ာ။ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူႀကီးေတြကေတာ့ ႏွစ္ႏုိင္ငံခ်စ္ၾကည္ေရး ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဒီကိစၥကုိ ႏွာေစးေပးႏုိ္င္ၾကေပမယ့္ က်ဳပ္တုိ႔ကေတာ့ ဘာမ်က္ႏွာမွ ေထာက္စရာမရွိဘူး။ မေၾကနပ္ဘူး။ ခင္ဥမၼာဟာ လူထုကုိယ္စားလွယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဘယ္အေထာက္အထားနဲ႔ယုံစားတာလည္းဗ်။ ဘယ္တုံးက ျပည္သူေတြက သူ႔ကုိ ကုိယ္စားလွယ္ခန္႔လုိက္ပါလိမ့္ ဆုိၿပီး Memory ေႏႊးရတာ ေအာင္ဘု ေခၽြးမ်ားေတာင္ျပန္ခ်င္လာတယ္။ ေခၽြးျပန္ဆုိ ေခြးအန္ဖတ္ထက္ေတာင္မွ ရြံစရာေကာင္းေနတာကုိး။ ေတြ႔ရတဲ့ အေျဖက memory no ေတေလၾကမ္းပုိးမတဲ့။
ဒီလုိေၾကးဆုိ က်ဳပ္လည္း ထြက္လာခဲ့မယ္ ခ်ာခ်ီဝဲ႔ေရ။ က်ဳပ္ေျပာခ်င္တာေတြ လာေျပာမယ္ဗ်ာ။ ဒင္းတုိ႔ေျပာတာနဲ႔ေတာ့ မတူႏုိင္ဘူးေပါ့။ တကယ့္ကုိ က်ဳပ္တုိ႔ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္တြင္းျဖစ္ေတြမုိ႔ ခ်ာခ်ီဝဲ့တစ္ေယာက္ မ်က္ရည္နဲ႔ေငါက္ေတာက္ ေနာင္တကမၻာ ေရာက္သြားမယ္။
တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ။ ထုိင္းလုိ႔ အမည္ေျပာင္းထားတဲ့ ယုိးဒယားေတြဟာ မ႐ုိးမသားလုပ္ခဲ့ၾကတာ ရာဇဝင္ခ်ီ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဘယ္တုံးကမွ က်ဳပ္တုိ႔ျမန္မာေတြအတြက္ ေစတနာမစြက္ခဲ့တဲ့ သူေတြမုိ႔ ျမင္ေနက်မစင္ပုံ အေပမခံ႐ုံမုိ႔ ခုန္လုိ႔ေက်ာ္သလုိ သေဘာထားရင္လည္း ရနုိင္တာေပါ့။ ခ်ာခ်ီဝဲ့ခမ်ာ ျမန္မာအစုိးရဆန္႔က်င္သူေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလး႐ႈပ္မွပဲ အေမရိကန္ မွတ္တမ္းေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္မွာ ပါခြင့္ရႏုိင္မွာမုိ႔လား------ဒါေတာ့လည္း မသိႏုိင္ဘူးေပါ့။
ေနာက္တစ္ေယာက္ VOAက ခင္စုိးဝင္း၊ ထမင္းအစား ေပါင္မုန္႔နဲ႔အသား မစားစဖူးအစားက်ဴးးသြားလုိ႔ ဦးေနွာက္ထူးျခား ကုိး႐ုိးကားယား ျဖစ္သြားပုံပဲ။ စားေနမွ မက်ပဲကုိး၊ အဲဒီ လူမေလး ေခြးမခန္႔ လူ႕ကန္႔လန္႔ေတြေၾကာင့္ ခ်ာခ်ီဝဲ့တုိ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံ ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ရတယ္တဲ့။ ေကာင္းလုိက္တဲ့ အေတြးအေခၚ၊ အေၾကာ္သည္နီးနီးပဲဗ်ာ။ သူ႔ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ေလး နာရွာတာ၊ သနားစရာေတာင္ေကာင္းေနၿပီ။ ထုိင္းနဲ႔အေမရိကန္ေပါင္းမွေတာ့ မေထာင္းတာဘူး ေက်ာင္းအစ္မေရ၊ ခ်ဳိနဲ႔သားေရဘဝ ေထာင္းလေမာင္းထသြားမယ္ဗ်။ ကဲ---စဥ္းစားၾကည့္ၾကရေအာင္။ သူေျပာသလုိ လူအုပ္စု ငုတ္တုတ္ထုိင္ ေမ်ာက္မႈိင္မႈိင္ျပ႐ုံနဲ႔ အစုိးရအဖြဲ႕ ျပဳတ္က်ခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိး ဆုိေတာ့လည္း ဟုတ္ႏုိင္တာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ သုဝဏၰဘူမိေလဆိပ္မွာေလာက္ လူစုမိမွ ထုိင္းက ဖင္ၾကြမွာဗ်။ ဒီထက္နည္းတဲ့ လူအုပ္နဲ႔ေတာ့ ခ်ာခ်ီဝဲ႔လည္း မႏြဲ႕ေသးဘူး။ စိတ္မပူနဲ႔၊ ပူရမွာက အေမႊးျဖဴနဲ႔စပ္က်မယ့္ ဒင္းရဲ႕ဗုိက္ဗ်။ လာေသး၊ “အာဆီယံအသင္းႀကီး ဟာ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ သံတမန္ေတြအတြက္ပဲ ဖြဲ႕စည္းထားတာမဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူလူထုပါဝင္ဖုိ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာ”တဲ့။ သိဒယ္----သိဒယ္၊ “Asean Charter for Asean People” ဆုိတာကုိလည္း သိဒယ္။ မသိတာက People ဆုိတာရဲ႕ definition ပဲ။ အဲဒီ အစည္းအေဝးနားေရာက္ေနတဲ့ ခ်ဳိက်ဳိးနားရြက္ပဲ့ ေစာင္းရြဲ႕ေနတဲ့သတၱဝါေတြကုိ People ေခၚသလား၊ က်ဳပ္တုိ႔အပါအဝင္ ဒီျမန္မာနုိင္ငံတြင္းက ျပည္သူ ၅၅ သန္းေက်ာ္ကုိ People ေခၚသလား။
ၿပီးေတာ့လာျပန္ေသး။ ျမန္မာကုိယ္စားလွယ္ ခင္ဥမၼာတဲ့။ ျမတ္စြာဘုရား၊ Christian ေတြကေတာ့ Oh! my God! ေပါ့။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ။ တစ္ခါမွလည္း မၾကားဖူးပါလား။ ဘယ္သူက သူ႔ကုိ္ ခန္႔လုိက္ပါလိမ့္။ သူ႔ခမ်ာ ခန္းမအျပင္ဘက္ေခြးကတက္ကေန ခ်ာခ်ီဝဲ့နဲ႔ မေတြ႔ရမခ်င္း ေျခကေလးဆင္း မိန္းမပ်င္းဇာတ္ခင္းလုိ႔ေပါ့ေလ။ အရွက္နည္းလုိက္တဲ့ အမ်ဳိး။ ဒါမ်ဳိး က်ဳပ္တုိ႔ လူပ်ဳိဘဝ ႏုစဥ္တုံးက ေနရာတစ္ခုမွာ ေတြ႔ခဲ့ဖူးသလုိလုိ။ ဘယ္သူေတြဘာပဲေျပာေျပာ၊ က်ဳပ္တုိ႔ကေတာ့ လူထုလူတန္းစားအလႊာေပါင္းစုံကုိယ္စားလွယ္ေတြက (Asean ဆုိင္ရာ အေမရိကန္ သံအမတ္ Scot Marciel ေျပာတာကေတာ့ လူအမ်ားစုမပါဝင္ပဲနဲ႔တဲ့)၊ ၁၄ ႏွစ္အခ်ိန္ယူလုိ႔၊ ဧက ၁၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့ ညီလာခံအဝန္း အဝုိင္းအတြင္းမွာ ဧည့္သည္ေပါင္းစုံကုိဖိတ္ၾကားရင္း၊ ေန႔စဥ္သတင္းလႊာေတြထုတ္ရင္း ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ (Scot Marciel ေျပာတာကေတာ့ လွ်ဳိ႕ဝွက္ေရးဆြဲတယ္တဲ့) ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကုိပဲ ႀကဳိက္တယ္။ လက္တစ္ဆုပ္စာ ျပႆနာ သတၱဝါေတြကုိ ဂ႐ုစုိက္စရာမလုိ တုိင္းျပည္ကုိပဲ ခ်စ္တယ္။ ေသခ်ာေရရာတဲ့ ၂၀၁၀ ကုိ ေစာင့္ႀကဳိတယ္။
အဲဒီေတာ့ ေခြးဝဲစားသာသာ က်က္သေရမဲ့ သတၱဝါေတြအတြက္ ခ်ာခ်ီဝဲ႔ ဦးစီးလုိ႔ Asean Summit for Idiot and Insane Person တစ္မ်ဳိးႀကံလုိ႔ က်င္းပေပးဖုိ႔သာ က်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာက တုိက္္တြန္းလုိက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။
(ေအာင္ဘု)
